De Mercedes-Benz 210-serie deed veel dingen anders dan zijn klassieke voorganger en wordt tegenwoordig vooral in cafés en bars bekritiseerd vanwege de roestproblemen.
De E-Klasse uit de jaren ’90, een trotse winnaar van de Red Dot Design Award, was al voorzien van kleine displays en een OBD-aansluiting voor diagnose. Daardoor werd hij door velen als te modern beschouwd om als een “klassieker” te worden gezien. Interessant genoeg beweerden sommige tijdgenoten dit al in 1995, toen zowel de auto als de critici zelf nog relatief nieuw waren. Zijn voorganger, de W124, was zo diep in het collectieve geheugen gegrift dat velen hem vandaag de dag nog steeds als een typische taxi zouden omschrijven. En toen was er dit! Breed gebogen spatborden en elliptische dubbele koplampen, die als designelementen terugkwamen in de middenconsole, de deurgrepen en zelfs de achterlichten in de achterklep. Een “vierogige” look!
Beproefd en getest, in een nieuw jasje
Laten we het eens bekijken vanuit het perspectief van een dagelijkse bestuurder. Technisch gezien kozen de ingenieurs in Sindelfingen voor een mix van beproefde en nieuwe functies. Dubbele wishbone-voorwielophanging en een multilink-achteras, samen met een tandheugelbesturing met stuurbekrachtiging, waren standaard. Tractiecontrole en elektrische ramen waren ook inbegrepen, terwijl een regensensor voor de ruitenwisser, automatische klimaatregeling, het COMAND-systeem (vanaf 1998) en Parktronic voor het eerst als optie verkrijgbaar waren in een E-Klasse. Met deze configuratie is de 210-serie ook vandaag de dag nog comfortabel genoeg voor dagelijks gebruik.
Benzine of diesel
De Mercedes met de vier koplampen wordt aangedreven door een verscheidenheid aan motoren achter de kenmerkende grille. De viercilinder M 111, die we al kennen van de C-Klasse, is verkrijgbaar in versies met 200 en 230 pk, terwijl de legendarische zescilinder lijnmotor M 104 in 1997 werd vervangen door de V-motor M 112. Wie daar geen interesse in heeft, kan kiezen voor de V8, die ook prima in de ruime motorruimte past.
De dieselmotoren hadden bij de start van de productie een prachtig klassiek uiterlijk. De viercilinder OM 604-motoren werden opgevolgd door de vijfcilinder OM 602, die de geschiedenis inging als de E 290 turbodiesel. Deze mechanische krachtpatser was de eerste direct-injectiemotor van het merk, zij het zonder common rail en met slechts twee kleppen per cilinder. Ook zescilinder dieselmotoren maakten deel uit van het assortiment, en met name de CDI-motoren die vanaf 1998 werden gebouwd, zijn legendarisch geworden vanwege hun duurzaamheid en brandstofefficiëntie. Alle motoren zijn voorzien van distributiekettingen voor de klepbediening, terwijl de hulpcomponenten worden aangedreven door geribbelde riemen.
MoPf en de klassieke uitrustingsopties
De originele E-Klasse is, qua design en rijeigenschappen, zelfs volgens de critici van destijds, elegant verouderd. De grote facelift in 1998 bracht veranderingen aan het exterieur met zich mee. De bumpers werden aangepast, de neus werd vlakker, de richtingaanwijzers werden in de buitenspiegels geïntegreerd en extra onderdelen werden in carrosseriekleur gespoten. Het bedrijf verving meer dan 1800 onderdelen, waardoor de 210-serie het predicaat “volwassen” verdiende. De uitvoeringen “Classic”, “Elegance” en “Avantgarde” lieten, afhankelijk van de voorkeuren van het gezin, niets te wensen over. De kleuren en patronen uit de jaren 90 konden prachtig gecombineerd worden.
In schril contrast met de spartaanse stoelen van zijn voorganger biedt het interieur met vier ramen een comfortabele en veilige zitpositie. De forse, ruim opgezette instrumenten vullen het grote interieur en de middenconsole is royaal. De tactiele knoppen en draaischakelaars zijn logisch en intuïtief geplaatst; zelfs de dikke multifunctionele hendel bevindt zich nog steeds links van het stuurwiel. Op maat gemaakte sierlijsten van echt hout, afgestemd op elk uitrustingsniveau, strekken zich uit zover het oog reikt, hoewel de lakafwerking, zoals typisch voor Mercedes, het minder authentiek doet lijken dan de laminaatvloer in de hal van een huurappartement.
De ster prijkt hoog op de gebogen motorkap en ergens ver naar achteren klappen de pneumatische hoofdsteunen uit. De motor draait gewillig, in combinatie met de 5-traps automatische transmissie, die het op prijs stelt als de ATF zo nu en dan wordt ververst (minstens elke 60.000 km). Deze Mercedes-Benz glijdt voort en sluit, net als een S-Klasse, de lawaaierige en chaotische wereld moeiteloos buiten. Het wordt niet meer “echt Mercedes” dan dit. Of minder.
Het probleem met roest…
Ja, er zit veel roest op deze auto. Zelfs in de laatste jaren van zijn voorganger werden lakken op waterbasis gebruikt, wat, in combinatie met bacteriële verontreiniging in de dompelbaden en tanks van de spuitrobots, resulteerde in een ondermaatse roestbescherming bij bepaalde batches. Dit probleem zette zich dramatisch voort bij de 210-serie, verergerd door een slechte ontbraaming van het plaatwerk.
Dit leidde vaak tot roestvorming op volkomen ongebruikelijke plaatsen, niet alleen aan de randen of achterkleppen, maar ook midden op het dak of op aanbouwdelen. Veerpoten, van binnenuit verroest, braken los van hun laspunten op het frame, schokdempers bogen door en accu’s vielen door de bodemplaat op de weg. Maar er waren ook voertuigen die ongedeerd bleven. Laten we daar eens naar kijken.
Nog steeds geschikt voor gezinnen!
Zelfs een W210 E-Klasse met minimale roest wordt tegenwoordig als een oude auto beschouwd. Onze Avantgarde van het gezin, met de grijze esdoornhouten afwerking, werd in de loop der jaren het archetype van de dagelijkse auto vol mankementen. Lampjes bleven maar doorbranden. Zelfs de xenonlampen hadden glazen afdekkingen die er niet af te halen waren. De dubbele klep van de voorruitverwarming zat vast, waardoor het interieur niet warm werd. Het vervangen ervan duurde 20 minuten.
De afdichting tussen de automatische transmissie en de regeleenheid werd poreus, waardoor er door capillaire werking olie via de kabelboom in de regeleenheid werd gezogen en deze kapot ging. Luchtmassameters en krukassensoren begeven het uiteindelijk bij de benzinemotoren. En de displays in het instrumentenpaneel vertonen na verloop van tijd pixeldefecten. Dus koop je een printplaat voor 8 euro en installeer je die voorzichtig. Inclusief het verwijderen duurt dat 45 minuten, en alle pixeldefecten zijn verdwenen.
Goede W210’s worden steeds duurder.
We hebben het dan niet eens over speciale edities zoals de AMG E 50 of E 55; zelfs de “gewone” E-Klasses, met en zonder 4MATIC, trekken de aandacht – mits ze minimale roest hebben. Het gerucht gaat dat roestvrije exemplaren niet bestaan. Maar goed onderhouden sedans met een lage kilometerstand, eigendom van gepensioneerden, zijn absoluut de investering waard. Zelfs de stationwagon, met zijn ongelooflijke bagageruimte van 2000 liter achter de neerklapbare achterbumper, is op de één of andere manier elegant en absoluut praktisch voor dagelijks gebruik, en vervoert betrouwbaar vier personen en hun bagage van Kiel naar Saint-Tropez. Ik heb het bewijs.
Technisch gezien is de 210 zelfs nog makkelijker te onderhouden dan zijn uitstekende opvolger, de 211. Veel onderdelen zijn nog steeds rechtstreeks bij de dealer verkrijgbaar en veelvoorkomende slijtageonderdelen zijn hier online te vinden. Dus ga je gang, schaf er een aan. In plaats van paaseieren te zoeken, ga lekker roesten – het is leuk!
Auteur: Jens Tanz – Sandman
Mercedes-Benz E-Klasse
Bouwjaar: 1999
Motor: R4 Diesel
Cilinderinhoud: 1.998 cm³
Vermogen: 136 pk
Koppel: 190 Nm
Transmissie: 5-traps automaat
Leeggewicht: 1.560 kg
Topsnelheid: 198 km/u
Acceleratie 0-100 km/u: 12,2 s
